‘’Sevmekten kim usanır?’’
Demiş ya bestekar.Tadına doyum olmaz.. Gözleri derya olan yârin yüreğine doyum olur mu?
Rüzgârın avuçlarından baharı çaldığı, eski gönül şarkılarının efkârlandırdığı akşamlarda son demine gelmişken ömrün, sevmeye doyum olur mu?
Kaçtıkça kovalar ya gönül.Durmaz,yorulmaz,bitti dersin anlamaz,inanmaz.Sevince insan sağır olur ya aklına.. Onu gördükçe dizlerin tutmaz olur da sözcükler yüreğinin dizgesinden geçmeden çıkmaz ya dudaklarından. Aşk ya, aşkla baştan yazarsın ya kendini. Öyle bir araftayım işte sevgili!
Seni gördüğümden beri ne kendimde ne sendeyim.Kara sevda derlermiş adına,oysa sevdanın adı yok.. İzi var yalnızca,efkarlı nağmelerin yankılandığı gecelerde ,ağlayarak doldurulan saatlerde, yüzünün gölgesinde avuttuğum yüreğimde,derinlerde.. Sevmek yürek işi.Karşılık beklemeyenlerin,hesap tutmayanların,riyasız,yalansız sevebilenlerin işi.. Kimi zaman yârin tek bir sözüyle yanabilenlerin,tek bir gülümsemesiyle yeniden doğabilenlerin işi..
İnsanın en büyük yükü,en büyük zinciri yüreği.Seni sevdiğimden beri öyle bir yük var ki yüreğimde .. Seni senden öte, senden başka, senden ayrı seven öyle bi yürek var ki bende!
Sen ki ellerinde,gülüşünde,sıcacık nefesinde,kokunda,dudaklarında aşk nağmelerine kapıldığım,gözlerinin alacakaranlığında kendimi kaybettiğim, varlığıyla yetindiğimsin.Sen ki yârsın,yârensin .. Yüreğimi emrine amade ettim yâr senin,İster yüzümü güldür,istersen ağlat benii..
Hangi gönül uslanır sevmekten seni?
Sevenle oyun olmaz,olamaz be sevgili ..